Durante os anos 1988 e 1989 o Banco Santander manexou case medio billón das antigas pesetas en diñeiro negro procedente de fontes financeiras inconfesábeis. O Banco entregou a Facenda información falsa sobre 9.566 operacións por importe de 145.120 millóns das antigas pesetas declarando como titulares destas cesións de crédito a persoas falecidas, emigrantes, familiares de empregados do Banco, anciáns, desempregados ou antigos clientes. Descubertas as irregularidades, a acusación solicitou para o presidente do Banco, Emilio Botín, 170 anos de prisión, unha multa de 46.242.233,93€ e unha responsabilidade civil de 84.935.195,86€ que é o prexuízo causado á Facenda pública. Mais todo ficou en nada: o 25 de abril de 1996 a daquela secretaria de Estado de Xustiza e hoxe vicepresidenta do Goberno español, María Teresa Fernández de la Vega, cursou instruccións para que a Avogacía do Estado non dirixise acción penal algunha por presunto delicto contra a Facenda Pública contra os representantes do Banco de Santander. Mesmo así e dado que a acusación particular si interpuxo a correspondente acción penal o Tribunal Supremo, seguindo as alegacións do Ministerio Fiscal, houbo de crear unha norma ad hoc para o presidente da entidade cántabra: a coñecida como “doutrina Botín” segundo a cal, en aberta contradición coa Lei de Axuizamento Criminal, a acusación particular non pode instar a abertura da fase de xuízo oral en ausencia de acción da Fiscalía. En definitiva, grazas a este tratamento VIP, Botín puido evitar o cárcere, a multa e a indemnización. Igualdade ante a Lei.
Non é extrañar que Botín e Zapatero sexan grandes amigos. Tanto que as medidas aprobadas polo Goberno español para salvar os bancos privados, a inxección de 150.000 millóns de euros de fins de 2008, foi decidida polo inquilino da Moncloa tras suxestión, desinteresada, do sr. Botín. Debe ser por iso que o seu Banco, o de Santander, vén de lle condonar ao PSOE unha débeda de máis de 33 millóns de euros, tratamento ben diferente do dispensado por esta entidade ás familias e empresas en dificuldades. Socialismo.
E agora Abel Caballero, erixido en César de Vigo, convoca unha manifestación contra a fusión das caixas galegas (e a favor da súa absorción por caixas foráneas) entanto o Goberno de Zapatero dá os primeiros pasos para recorrer no Tribunal Constitucional a nova lei galega de caixas facilitando, deste xeito, a súa deslocalización. E ambos afirman defender os intereses xerais e non os do seu partido. E sen dúbida é así. O mesmo que cando negocian a condonación dunha débeda ou evitan que Botín entre na cadea. Intereses xerais.
O que dín no Pasatempo: "ou cambiamos o sistema ou estes mafiosos acaban con nós.
aguilloando — 08-02-2010 GTM 1 @ 20:55
Ver/Escribir Comentarios
Chúzao |
del.icio.us
Durante os anos 1988 e 1989 o Banco Santander manexou case medio billón das antigas pesetas en diñeiro negro procedente de fontes financeiras inconfesábeis. O Banco entregou a Facenda información falsa sobre 9.566 operacións por importe de 145.120 millóns das antigas pesetas declarando como titulares destas cesións de crédito a persoas falecidas, emigrantes, familiares de empregados do Banco, anciáns, desempregados ou antigos clientes. Descubertas as irregularidades, a acusación solicitou para o presidente do Banco, Emilio Botín, 170 anos de prisión, unha multa de 46.242.233,93€ e unha responsabilidade civil de 84.935.195,86€ que é o prexuízo causado á Facenda pública. Mais todo ficou en nada: o 25 de abril de 1996 a daquela secretaria de Estado de Xustiza e hoxe vicepresidenta do Goberno español, María Teresa Fernández de la Vega, cursou instruccións para que a Avogacía do Estado non dirixise acción penal algunha por presunto delicto contra a Facenda Pública contra os representantes do Banco de Santander. Mesmo así e dado que a acusación particular si interpuxo a correspondente acción penal o Tribunal Supremo, seguindo as alegacións do Ministerio Fiscal, houbo de crear unha norma ad hoc para o presidente da entidade cántabra: a coñecida como “doutrina Botín” segundo a cal, en aberta contradición coa Lei de Axuizamento Criminal, a acusación particular non pode instar a abertura da fase de xuízo oral en ausencia de acción da Fiscalía. En definitiva, grazas a este tratamento VIP, Botín puido evitar o cárcere, a multa e a indemnización. Igualdade ante a Lei.
Non é extrañar que Botín e Zapatero sexan grandes amigos. Tanto que as medidas aprobadas polo Goberno español para salvar os bancos privados, a inxección de 150.000 millóns de euros de fins de 2008, foi decidida polo inquilino da Moncloa tras suxestión, desinteresada, do sr. Botín. Debe ser por iso que o seu Banco, o de Santander, vén de lle condonar ao PSOE unha débeda de máis de 33 millóns de euros, tratamento ben diferente do dispensado por esta entidade ás familias e empresas en dificuldades. Socialismo.
E agora Abel Caballero, erixido en César de Vigo, convoca unha manifestación contra a fusión das caixas galegas (e a favor da súa absorción por caixas foráneas) entanto o Goberno de Zapatero dá os primeiros pasos para recorrer no Tribunal Constitucional a nova lei galega de caixas facilitando, deste xeito, a súa deslocalización. E ambos afirman defender os intereses xerais e non os do seu partido. E sen dúbida é así. O mesmo que cando negocian a condonación dunha débeda ou evitan que Botín entre na cadea. Intereses xerais.
O que dín no Pasatempo: "ou cambiamos o sistema ou estes mafiosos acaban con nós.
aguilloando — 08-02-2010 GTM 1 @ 20:53
Ver/Escribir Comentarios
Chúzao |
del.icio.us
Soldados de EEUU impiden a médicos cubanos prestar ayuda en Haití.
Soldados estadounidenses y efectivos de la Misión de la ONU están impidiendo a médicos cubanos prestar asistencia sanitaria a los heridos por el terremoto del pasado 12 de enero, según varias denuncias de organizaciones de defensa de derechos humanos.Los militares obligan a los médicos cubanos, presentes en la isla antes del devastador seísmo, a levantar sus campamentos y a abandonar las áreas que ellos controlan, impidiéndoles prestar ayuda a los damnificados.Mientras sus soldados obstaculizan las labores de ayuda de los médicos cubanos, EEUU anunció la intención de retomar desde ayer mismo los vuelos sanitarios de los haitianos que resultaron heridos de gravedad. Esos vuelos habían sido suspendidos el pasado miércoles, debido a una polémica sobre quién se hará cargo del coste económico de esos cuidados médicos, después de que algunos estados demandaron al Gobierno federal que se hiciera cargo de parte de esos gastos.«Hemos determinado que podemos retomar esos vuelos indispensables», confirmó un portavoz de la Casa Blanca.Tenían familiaPor otro lado, a última hora de la noche del domingo se supo que la mayoría de los 33 niños de entre dos meses y 12 años que iban a ser sacados de Haití de manera ilegal por una organización religiosa de EEUU tienen familias que sobrevivieron al terremoto, según confirmó el centro donde están acogidos.Finalmente, fueron diez los detenidos en la frontera bajo la acusación de tráfico de niños y será un juez haitiano quien determine si serán juzgados en Haití o en EEUU.El secretario de Estado de Seguridad Pública de Haití, Aramick Louis, pidió a la Policía que eleve la vigilancia para evitar desplazamientos ilegales de niños, mientras que el director general de este cuerpo, Mario Andresol, aseguró que «muchos niños» desaparecieron e los días siguientes al temblor.
aguilloando — 04-02-2010 GTM 1 @ 21:18
Ver/Escribir Comentarios
Chúzao |
del.icio.us
O Bispo de San Sebastian, José Ignacio Munilla, estreouse na sua nova diócesi con unhas declaracións trabucaires que delatan o miserable da sua prédica episcopal: «aunque parezca fuerte lo que voy a decir, existen males mayores que los que esos pobres de Haití están sufriendo estos días»
Segue este detestado bispo con frases tan miserables, pero que definen tan ben a súa ideoloxía da ultradereita, como estas: «deberíamos llorar por nuestra pobre situación espiritual y nuestra concepción materialista de la vida» e remata a estocada; «el mal que sufren esos inocentes no tiene la última palabra, porque Dios les ha prometido la felicidad eterna». Menos mal, diría eu, se non fora porque os que sofren esa ignominia do neoliberalismo non son nin Muniilla nen os xefes da sua secta.
"Si odian tanto la vida, si tanto creen en el sufrimiento como modo de santificación, ¿por qué no atan sus genitales de la campana mayor del campanario más cercano? No tengan preocupación, amigos pro-mártires, ya iremos unos cuantos voluntarios a bandearlas con ímpetu para que sus tañidos puedan ser oídos por doquier". Escribía Fede de los Rios en GARA o 17 de xaneiro de 2010
Cada vez que vexo as declaracións tan cavernarias deste persoeiro sinto no peito unhos gurros que semella que mo tripan duas reatas de burros (esto último non é meu, ainda que o sinta igual que Curros) e lémbrame ao meu paisano Segundo L. Pérez López, que practica a mesma ideoloxía fascistoide, que ten moitas segundas e ameniza as misas parroquiais co "chunda ta chunda" para maior gloria de España, e non fai cantar o cara el sol aos feligreses porque ainda non chegaron os seus queridos peperos a Moncloa. Este segundón tamen quere chegar a bispo para reconquistar territorios infieis pro imperialismo español, pero conta coa chata de ter moitas segundas e a súa prédica, ao igual que a de Munilla, é fascistoide, retrógada e reacionaria.
Afirmaba o recen falecido párroco navarro Jesús Lezaun: "Ahora dicen los obispos que no hay infierno, pero yo creo que lo dicen porque saben, que de haberlo, serían los primeros en ir".
Para min que debería de habelo e, se o oubera, ao inferno con todos estes langráns, que ben merecido o teñen.
aguilloando — 17-01-2010 GTM 1 @ 14:18
Ver/Escribir Comentarios
Chúzao |
del.icio.us
Esta é a pregunta tan neutral que fan dende a "Demócrática" La Coz de Galicia nunha enquisa que se achega, no seu rigor centífico, as que fixo o seu compañeiro de ideoloxía fascista, Alberto Nuñez Feijoo (fillo ideolóxico, a súa vez, de outro gran "demócrata orgánico", Francisco Franco), sobor da utilización do idioma galego na escola.
En todas as escolas de periodismo ensinan que nunca se deben utilizar adxetivos calificativos, xa que eso condiciona a mensaxe, pero estos profesionais do terrorismo mediático deberon de facer pira ou novillos ese día e dín que é dictadura porque o dí o televexo, como me argumentaba moi "atinadamente" unha iletrada veciña da miña aldea, ou, o que é pior, fano a propósito sen importarlles a súa digñidade, a sabendas de que así serán millor pagados polo "Fondo de Retiles" do Ministerio da Porra correspondente.
Evidentemente que si escribes algo contra esas gratuitas afirmacións, entra en acción a censura e non cho publican. Así sempre son maioría os seus fans da dereita máis recalcitrante.
Por outra banda, non é de estrañar tanta "profesionalidade" nese panfleto xa que teñen como pluma relevante a Calos Luis Rodríguez que fixo o ridículo máis espantoso na televisión de Galiza na estrevista (ou acoso) a un impresionante, seréo e documentado, Carlos Callón.
Pinchade aquí para ver que tipo de periodismo utilizan os de La Coz de Galicia:
http://www.dailymotion.com/video/xav9r7_carlos-callon-entrevistado-por-carl_news
Toda unha leución do que non se debe facer en periodismo. ¿A que sí?
Eu xa fai moito tempo que deixei de mercar esa porqueria e aconséllovos que fagades o mesmo para que non vos intosiquen coa súa desinformación e non financiar así ese terrorismo mediático, como atinadamente lle chaman neste outro video a ese xeito de facer "periodismo".
http://www.youtube.com/watch?v=vOVfAFwxwro.
aguilloando — 05-01-2010 GTM 1 @ 21:49
Ver/Escribir Comentarios
Chúzao |
del.icio.us

O día 13 de novembro levóuse a cabo en Bilbao, na Sá de Actos de Euskaltzaindia, a presentación do libro Cantigas para catro mortes do poeta e debuxante galego exilado serodio en Venezuela, Xosé Sesto, que conta con traducions ao español, euskera e catalán: (Poemas para cuatro muertes) a cárrego do ex ministro de Cultura da Venezuela bolivariana e fillo do autor, Farruco Sesto Novás; ao euskera (Lau heriotzentzat kantak) traducido polo que foi presidente de Euskaltzaindía, Juan San Martín e ao catalán (Cançons per a quatre morts) traducido por E. Losada.
Os cuatro poemas están adicados as mortes de Alexandre Bóveda, íntimo amigo do poeta, a Lluis Compayns, a Federico García Lorca e a masacrada vila de Gernika.
O libro, editado pola CIG está ilustrado por un curioso e artístico abecedario debuxado polo propio autor. Conta, además, con unha introdución a cárrego do historiador Felipe Senén López e con unha biografía de Xosé Sesto e notas elaborada polo investigador Xurxo Martínez Crespo que tamén están traducidos a ditos idiomas.
Na presentación interviron Felipe Senén, que falóu da personalidade de Xosé Sesto, ao que comparóu con Telesforo Monzón polo seu gran amor a patria, a sua fidalguía e as suas ideas relixiosas, dese cristianismo de liberación que tamén profesa o nicaragüano Ernesto Cardenal; Xurxo Martínez, que recordóu as cuatro fábulas de Meabe e o escritor e poeta vasco Edorta Jiménez que traduxo ao euskera a Introdución, a Biografía e as Notas, e que líu unhos poemas do libro en euskera.
O acto foi organizado pola Asociación Cultural ROSALIA CASTRO de Barakaldo en colaboración con Euskaltzaindia.
Ver os videos. http://www.youtube.com/watch?v=n_6otD4DKLc
http://www.youtube.com/watch?v=eE8V6pB7tKs
http://www.youtube.com/watch?v=-1sAOQ7FDMk
aguilloando — 16-11-2009 GTM 1 @ 21:52
Ver/Escribir Comentarios
Chúzao |
del.icio.us

El próximo viernes, día 13 de noviembre a las 12 horas, organizado por la Asociación Cultural ROSALIA CASTRO de Barakaldo en colaboración con Euskaltzaindia se llevará a cabo, en el Salón de Actos de Euskaltzaindia sito en el nº 15 de la Plaza Nueva de Bilbao, la presentación del libro Cantigas para catro mortes del poeta y dibujante gallego Xosé Sesto, que cuenta con traducciones al español, euskera y catalán: (Poemas para cuatro muertes) a cargo do ex ministro de Cultura en la Venezuela bolivariana e hijo del autor, Farruco Sesto Novás; al euskera (Lau heriotzentzat kantak) traducido por el que fuera presidente de Euskaltzaindía, Juan San Martín y al catalán (Cançons per a quatre morts) traducido E. Losada.
Los cuatro poemas están dedicados a las muertes de Alexandre Bóveda, íntimo amigo del poeta, a Lluis Compayns, a Federico García Lorca y a la masacrada villa de Gernika.
El libro está ilustrado por un curioso y artístico abecedario dibujado por el propio autor. Cuenta, además, con una introducción a cargo del historiador Felipe Senén López y una biografía de Xosé Sesto y notas elaborada por el investigador Xurxo Martínez Crespo que también están traducidos a dichos idiomas.
La presentación correrá a cargo de Felipe Senén, Xurxo Martínez y el escritor vasco Edorta Jiménez que tradujo al euskera la Introducción, la Biografía y las Notas.
aguilloando — 11-11-2009 GTM 1 @ 23:14
Ver/Escribir Comentarios
Chúzao |
del.icio.us
O blogomillo e Facebook únense contra o "estarrecedor" e parcial interrogatorio efectuado por Carlos Luís Rodríguez ao presidente da Mesa a noite do luns.
A entrevista efectuada este luns por Carlos Luís Rodríguez a Carlos Callón, presidente da Mesa, no programa Foro Aberto, da TVG, provocou toda unha serie de reaccións na rede. No seu blog Días estranhos, Martin Pawley cualifica de "estarrecedora" a entrevista "perpetrada" a Callón. De feito, calquera que vexa o vídeo comprobará que se trata máis dunha agresión ou, como máximo, dun debate, ca dun diálogo ou do xénero xornalístico de preguntas e respostas.
Pawley contrasta o "estilo duro e agresivo" do programa coa "xenerosa brandura que a outros lle dedica este homiño" que "sabe ben a quen lle reparte a pólvora e a quen as magnolias". Salienta que "gañou Carlos Callón", por aguantar dez minutos de ataques e interrupcións con "abraiante serenidade de diana". Fixo tamén un chamamento ao Colexio Profesional de Xornalistas para que se pronuncie sobre o tema, que considera máis grave cós berros de "televisión manipulación" durante a conexión en directo da TVG coa manifestación do domingo.
Tamén liga o vídeo Xabier Pérez Igrexas, en Contradiscurso. El é un dos promotores dun grupo na rede social Facebook que pide o cesamento de Carlos Luís Rodríguez, e que xa recibiu o apoio de 150 persoas.
Increible, pero certo. Non se pode ser mais ruín, nin creo que nunca un profesional da comunicación caiu tan baixo. Sen dúbida este home é un ser do máis despreciable. Agora que da paliza que lle meteo Carlos Callón tardará moito tempo en recuperarse.
Até aquí recollido de Vieiros.
Increible, pero certo. Non se pode ser mais ruín, nin creo que nunca un profesional da comunicación caiu tan baixo. Sen dúbida este home é un ser despreciable. Agora que da paliza que lle meteo o compañeiro Carlos Callón tardará en recuperarse.
Pinchade aquí abaixo e quedaredes alucinados.
http://www.dailymotion.com/video/xav9r7_carlos-callon-entrevistado-por-carl_news
Compre pedir o seu cesamento facendo a tua adhesión neste enderezo:
http://www.queremosgalego.org/
Grazas
aguilloando — 22-10-2009 GTM 1 @ 08:36
Ver/Escribir Comentarios
Chúzao |
del.icio.us
Como bien señala el autor, no es momento de arrogancias. Pero, ¿qué es sino pura arrogancia lo que guía la estrategia del Gobierno español? Se obsesionan con la izquierda abertzale, pero el problema es que «es imposible descabezar a un pueblo maduro».
No es momento para arrogancias, obviamente, pero, ¿esto es todo lo que pueden hacer los nacionalistas españoles para detener la marcha de este pueblo hacia su libertad? ¿Esto es fuerza, exhibición de poder? Euskal Herria tiene futuro mientras el proyecto de España avanza hacia el precipicio ¿y cantan victoria porque han vuelto a descabezar no sé qué oscura trama «filoterrorista»? Personas que hacían política a la vista de todo el mundo han sido arrestadas y los mercenarios de la pluma babean las necedades que les suministran desde las letrinas policiales. Medidas de seguridad, semiclandestinidad... aunque parezca mentira se regodean en la mediocridad del mismo discurso que ellos o sus antecesores hacían desde la prensa del Movimiento Nacional. Las mismas estupideces de la propaganda franquista con fecha de octubre de 2009. España siempre dando el último golpe a la insurgencia vasca. Hasta el próximo último golpe, claro. ¿Y esto provoca su triunfalismo?
¿No aprendieron nada de Bolívar, de Sucre, de Martí? ¿No conocen su propia historia? ¿Todavía creen que pueden solucionarlo todo mandando a los tercios de Flandes, a golpe de Inquisición, con detenciones y encarcelamientos? No se puede descabezar a una sociedad. Es imposible descabezar a un pueblo maduro. Tuvieron un imperio, hoy sólo tienen fuerza bruta, complejos y -sobre todo-, miedo. Miedo a perder el control. Miedo a una discusión democrática. Miedo a que el pueblo vasco decida libremente. Miedo a jugar con cartas sin marcar. El viejo miedo a que los mandemos a paseo.
Los perros pequeños suelen ser los que más ladran. A los grandes les basta con la impresión que provocan sus músculos y sus dientes. El nacionalismo español tiene que ladrar continuamente y se ve obligado a hacerlo cada vez con más estridencia. Para marcar territorio, pero sobre todo porque está convencido de que se enfrenta a «bichos» realmente mucho más fuertes. «Bichos» que además son un poco más fuertes cada día.
Todas las redadas son golpes para las numerosas personas que sufren directamente sus consecuencias. Lo son también para todos los que creemos que democracia y fascismo son incompatibles. No es agradable comprobar que el aparato del Estado español puede llevarse ciudadanos vascos prácticamente cuando quiere y como quiere. Es duro ver cómo la mayor parte de los medios de comunicación reproduce la versión oficial, mientras las voces críticas son acalladas. Sabemos que éste no será el último zarpazo represivo. Vendrán más. Todo esto es duro. Y puede ser más duro, pero la izquierda abertzale no ha nacido ayer. Su carga genética es bastante resistente a este tipo de agresiones. Lo ha probado sobradamente. Es más, hay algo mucho más importante que ese ADN a prueba de detenciones: la capacidad de adaptación a las circunstancias, la habilidad de reinventarse a sí misma, remontar las adversidades, asumir sus errores, felicitarse por sus aciertos y formular nuevos caminos.
Y esto no lo va a cambiar un ministro español por muy genio maquiavélico que se crea. Ni tampoco un Rodríguez Zapatero a la deriva, cuyo único horizonte es esperar que la crisis pase de largo, vender represión e intentar que el PP estalle por sus propias miserias. Sencillamente, no está en sus manos lograr lo que ni Franco ni quienes han tenido las riendas del Estado español en sus manos no pudieron conseguir. Y no lo está porque no se trata de la izquierda abertzale, sino de la sociedad vasca. La izquierda abertzale es sólo la expresión de una realidad social que no puede cambiarse desde Madrid o París.
No es lo mismo entorpecer una agenda prevista que sabotear una estrategia. No es lo mismo un golpe de imagen que una victoria política. ¡Por favor!, ¿tan listo se cree Rubalcaba que piensa que la izquierda abertzale no había previsto que iba a ocurrir precisamente esto? ¡Pero si hasta habían fanfarroneado desde ámbitos del Estado con la preparación de la operación!
¿Quién no ha llegado al otoño con los deberes hechos? ¿Quién ha perdido la paciencia ante el fracaso de sus planes y la frustración de sus expectativas? La enésima maquiavelada ha vuelto a fallar. Parece mentira, pero han repetido la misma simpleza de 1992, tras las detenciones de Bidart, cuando se quisieron autoconvencer de que mandando al PNV a dialogar con Herri Batasuna iban a lograr lo que no habían conseguido hasta entonces. Ahora han jugado la carta de apretar las tuercas a la izquierda abertzale para fracturarla. «El País», otra vez portavoz oficioso de las tesis cuarteleras, dice que el Ministerio del Interior se ha cansado de esperar. Si lo dicen los de Prisa, seguro que es así. Ellos saben bien qué ambiente hay en ese Ministerio. Lo que no nos aclaran es qué estaban esperando.
Ya dijeron que responderían policialmente a cualquier iniciativa de la izquierda abertzale. Declararon solemnemente que ni siquiera aceptarían condenas de la acción de ETA pese a haberlas exigido a lo largo de los años. ¿Qué era lo que el Gobierno español esperaba y no se ha producido? Una fractura interna en la izquierda abertzale. Ese era el juego. Ese era el objetivo. Y no ha ocurrido. Han vuelto a fracasar. Por eso se les ha acabado la paciencia cuando han comprendido que no iban a lograr su objetivo. La redada es la expresión de esa frustración, pero también el acuse de recibo de su debilidad ante una izquierda abertzale con iniciativas.
No se trata de «cojones», como dice más de uno de ellos, sino de democracia. Explicarle esto a un nacionalista español es una tarea titánica, pero es así: el debate no está en términos de fuerza bruta. Ahí quieren llevarlo quienes carecen de argumentos pero disponen de policías y jueces. La cuestión es otra: no se puede negar eternamente a un pueblo el derecho a decidir libremente su futuro. Ahí les duele. El nacionalismo español se retrata en su talante autoritario y macarra, en su mala leche, porque en una discusión democrática se siente desamparado, desnudo, débil. Pero no va a poder escurrir el bulto por mucho que esgrima la porra.
Rubalcaba dice que la izquierda abertzale debe elegir entre violencia y política. ¿Las detenciones son política o violencia? Es más bien el Gobierno español el que debe afrontar esa elección. Pero ahora debe saber que Euskal Herria no va a esperar a que decida. No va a ser el Gobierno español el que dirija el debate en la izquierda abertzale, con detenciones o sin ellas. No marcarán el rumbo de la sociedad vasca por mucho que crean que pueden hacerlo gracias a la acción policial.
En otras ocasiones, un golpe represivo ha sido el precipitante de nuevos pasos en la sociedad vasca. Eso sería devolver el golpe donde más les duele. Si a este intento de frenar la marcha de la izquierda abertzale y la búsqueda de complicidades con otros agentes progresistas y abertzales del país se le responde con imaginación, serenidad y firmeza, el impacto del boomerang va a ser sonado. Y, sobre todo, avanzaremos hacia un escenario de paz y libertad donde nadie, absolutamente nadie sufra ninguna violación de sus derechos por sus ideas políticas.
Llenan las cárceles y lanzan amenazas, pero aunque sabemos que la ruleta represiva puede detenerse en cualquier casilla, miramos al futuro con esperanza mientras ellos lo hacen con miedo. Que se queden su pasado imperial reaccionario y autoritario, ese pasado en el que la fuerza bruta se impone sobre la voluntad popular. Nosotras y nosotros queremos el futuro. Un futuro en el que nuestro pueblo será lo que quiera ser.
Floren Aoiz en GARA, 15 de octubre de 2009.
aguilloando — 19-10-2009 GTM 1 @ 16:13
Ver/Escribir Comentarios
Chúzao |
del.icio.us

La escena parecía sacada de algún libro viejo de Historia. Un rey, la guardia mora, los regulares de Ceuta y Melilla, veteranos de alguna guerra en Haití, la legión de Millán Astray, unidades a caballo con casco, coraza y lanza... Solo una batería de misiles Sam-Patriot nos devolvía a la actualidad.
La fecha también evocaba el pasado. “Día de la Hispanidad”. Quieren disimular con las palabras lo que antes llamaban “el Descubrimiento de América” y que en América llaman, con más mala leche que ironía, “el Encontronazo”. Celebran, pues, algo tan estúpido como el descubrimiento de algo que ya estaba allí , algo que ni siquiera estaba escondido y que empezó a corromperse al día siguiente de que Colón pisara tierra. Festejan, tal vez, el expolio de un continente, el genocidio de sus habitantes. Se trajeron el oro y les llevaron la sífilis; les oprimieron con arcabuces, impusieron la cruz a mandobles y saquearon sus riquezas naturales. Y, además, sin provecho: sus reyes lo gastaron todo en putas, vino y guerras que, generalmente, perdían.
Y a pesar de todo siguen encontrándole sentido a una celebración tan patética.
También celebran el día ofrecido a la Virgen del Pilar, una suerte de diosa guerrera a la que veneran porque “no quiere ser francesa, sino capitana de la tropa aragonesa”. Que ya es querer...
Y hacen desfilar a sus guerreros más bregados, sacan sus tanques de alquiler, sus aviones de combate, sus misiles comprados a onerosos plazos para que Bono se entretenga un rato y tranquilice a la opinión pública mostrándoles sus divisiones, “garantía de la Constitución”.
Y llegados a este punto de la parodia militaruna, cabe preguntarse qué tipo de Constitución tienen los españoles que deben protegerla con carros de combate, misiles, legionarios de pecho de lata, ridículos regulares con uniformes estrafalarios. Y agreguen otra pregunta, ¿de qué o de quienes pretenden proteger la Constitución? ¿Qué enemigo exterior la amenaza? ¿Será que la deben proteger de sus propios ciudadanos?
Las ensoñaciones guerreras del nacionalismo español, ignorante de su penosa Historia, solo llevan a pensar que los soldados de Bono son la garantía de que la Constitución se imponga a punta de fusil. Para defenderla con argumentos bastarían los políticos. Nos han tocado estos vecinos. ¡Qué le vamos hacer!
Martín Garitano en GARA (13-10-2005)
aguilloando — 13-10-2009 GTM 1 @ 07:41
Ver/Escribir Comentarios
Chúzao |
del.icio.us