Administra o teu Blogue

¡Crea o teu Blogue Xa! Doado e Gratis


Con la mentira por bandera

La presunta Urchueguía en plan solidario.

A estas alturas todos sabemos en Euskal Herria que la intoxicación informativa es norma habitual en la prensa del unionismo imperial. Suelen lanzar la noticia falsa o con verdades a medias y luego, cuando se confirma su falsedad, dan la callada por respuesta, pues el daño ya está hecho. Pero el caso de la niña Begoña Urroz es más flagrante por la insistencia contumaz en la mentira y trasladando dicha falsedad a instituciones como el Ayuntamiento de Lasarte-Oria, quizás con el objetivo de desviar la atención de las graves acusaciones de corrupción sobre la primera mandataria municipal, Ana Urchueguía. No les importa caer en el ridículo, que el historiador Iñaki Egaña haya intentado hacerles ver su error con un artículo muy bien documentado y publicado en este mismo medio el pasado día 12. No. Como alumnos aventajados de Goebbels, siguen repitiendo la mentira hasta la saciedad con el fin de apuntalar sus mezquinos intereses y los del imperio que los sustenta.

Además de los contundentes datos que Iñaki Egaña aporta en su escrito, yo, modestamente, puedo afirmar que el comandante del DRIL (Directorio Revolucionario Ibérico de Liberación) y responsable militar en el secuestro del trasatlántico Santa María, José Fernández Vázquez, mas conocido como Jorge Soutomaior, en su libro «Eu roubei o Santa María» (Yo robé el Santa María) relata varias acciones de los comandos del DRIL y, en la página 64 de dicho libro, dice textualmente:

«En el verano de 1960, menos de un año después de la `Operación Madrid', el DRIL lleva a cabo acciones de sabotaje de mayor alcance: se incendian varias estaciones de ferrocarril en distintas capitales de provincia, así como el tren expreso Madrid-Barcelona. Pero la de mayor resonancia fue la operación de incendio de la estación de Bilbao por causa de la muerte de una niña de dos años, que jugaba lejos de su madre, cuando la bomba incendiaria hizo explosión. De todos los sabotajes fue la única víctima inocente».

Aunque confunde la estación donde se produjo la muerte de la niña, quizás debido a que la estación de Atxuri también fue incendiada en esas fechas, no cabe duda que se refiere al suceso de Donostia.

Por otra parte, el investigador gallego Xurxo Martínez Crespo, en su libro «Galiza en Dominicana, Nicaragua, Panamá e Venezuela», editado en 2007 por la Fundación FESGA de la Confederación Intersindical Galega (CIG), ya habla del caso como la primera manipulación de un muerto en atentado en el Estado español:

«La primera víctima de una acción terrorista en el Estado español fue la niña de 22 meses Begoña Urroz Ibarrola, muerta el 27 de junio de 1960, cuando estalla una bomba en la estación de Amara de Donostia».

Y sigue diciendo Xurxo: «ETA, que fuera fundada el año anterior, el 31 de julio, nunca reivindicó el acto. Ernest Lluch, en el artículo «El problema de mi querida tierra vasca», publicado en «El País», resucitó esta muerte y arbitrariamente se la atribuye a ETA eludiendo las responsabilidades del DRIL, único grupo armado que operaba en el Estado español y que reivindicó el atentado mucho tiempo más tarde considerándolo un error.

... Cuando la muerte de Begoña Urroz Ibarrola, la Oficina de Prensa «Euskadi» del Gobierno vasco en el exilio recoge la noticia a través de la agencia de noticias United Press International, que lo atribuye al DRIL y no a ETA».

Está claro que si siguen insistiendo en esa farsa es porque, a falta de otros argumentos, se protegen en la mentira para conseguir sus fines políticos, un sueldo desproporcionado y manga ancha para seguir con sus corruptelas. Necesitan de la mentira como del aire que respiran, pero lo más grave de todo es que, fuera de Euskal Herria, sus más irracionales farsas se convierten en verdades debido a que la gente de a pie vive constantemente intoxicada por sus patrañas y con los ojos cegados por los colores rojo y gualda de su bandera, opresora de naciones y pueblos.

Que con su pan se lo coman, y nosotros a lo nuestro, que no es otra cosa que aunar fuerzas para conseguir que triunfe la democracia, la verdad y la justicia en una Euskal Herria independiente, soberana y sin ataduras con estos mentirosos compulsivos.

Raúl Río Díaz - Sindicalista en ArcelorMittal.                                               Publicado en el diario GARA el 25 de febrero de 2010.

Pinchar aqui abajo para ver la personalidad de la "solidaria Ana Urchueguia", ver como las gasta y como amenaza:                                                    http://www.youtube.com/watch?v=tWRw7FEq1gE 

¡Vaya carácter!, ¿A que sí? ...el padrino, un manso.

aguilloando25-02-2010 GTM 1 @ 11:47
Ver/Escribir Comentarios Chúzao | del.icio.us

Sobor da violencia e a emigración.

A partir de agora abrin esta nova seución que leva o nome de "Clases de Periodismo" niste humilde blogue. Cheguei a conclusión desta necesidade despois de ver e oir tantas aberracións informativas e racistas coma esta que escoitei hoxe no televexo a un xornalista que narraba así na TVE1 un acto dos que agora chaman de violencia de xénero:

- ...el compañero le pegó varios puñetazos en la cara y ella (que era  de nacionalidad brasileña) corrió hasta la cocina, cogió un cuchillo y se lo clavó...

Aquí si que se lucíu o chorvo, xa que dá a entender que corríu a cociña, que colleu o coitelo e que llo clavou porque era brasileña. De non ser así, nin correría a cociña, nin collería o coitelo, nen llo clavaría. Ese Reporteiro debe ser un defensor de "la sumisa mujer española" e da exemonía predominante do macho ibérico.

aguilloando09-02-2010 GTM 1 @ 22:44
Ver/Escribir Comentarios Chúzao | del.icio.us

Igualdade e mafiosos que só socializan as perdas.

Durante os anos 1988 e 1989 o Banco Santander manexou case medio billón das antigas pesetas en diñeiro negro procedente de fontes financeiras inconfesábeis. O Banco entregou a Facenda información falsa sobre 9.566 operacións por importe de 145.120 millóns das antigas pesetas declarando como titulares destas cesións de crédito a persoas falecidas, emigrantes, familiares de empregados do Banco, anciáns, desempregados ou antigos clientes. Descubertas as irregularidades, a acusación solicitou para o presidente do Banco, Emilio Botín, 170 anos de prisión, unha multa de 46.242.233,93€ e unha responsabilidade civil de 84.935.195,86€ que é o prexuízo causado á Facenda pública. Mais todo ficou en nada: o 25 de abril de 1996 a daquela secretaria de Estado de Xustiza e hoxe vicepresidenta do Goberno español, María Teresa Fernández de la Vega, cursou instruccións para que a Avogacía do Estado non dirixise acción penal algunha por presunto delicto contra a Facenda Pública contra os representantes do Banco de Santander. Mesmo así e dado que a acusación particular si interpuxo a correspondente acción penal o Tribunal Supremo, seguindo as alegacións do Ministerio Fiscal, houbo de crear unha norma ad hoc para o presidente da entidade cántabra: a coñecida como “doutrina Botín” segundo a cal, en aberta contradición coa Lei de Axuizamento Criminal, a acusación particular non pode instar a abertura da fase de xuízo oral en ausencia de acción da Fiscalía. En definitiva, grazas a este tratamento VIP, Botín puido evitar o cárcere, a multa e a indemnización. Igualdade ante a Lei.
Non é extrañar que Botín e Zapatero sexan grandes amigos. Tanto que as medidas aprobadas polo Goberno español para salvar os bancos privados, a inxección de 150.000 millóns de euros de fins de 2008, foi decidida polo inquilino da Moncloa tras suxestión, desinteresada, do sr. Botín. Debe ser por iso que o seu Banco, o de Santander, vén de lle condonar ao PSOE unha débeda de máis de 33 millóns de euros, tratamento ben diferente do dispensado por esta entidade ás familias e empresas en dificuldades. Socialismo.
E agora Abel Caballero, erixido en César de Vigo, convoca unha manifestación contra a fusión das caixas galegas (e a favor da súa absorción por caixas foráneas) entanto o Goberno de Zapatero dá os primeiros pasos para recorrer no Tribunal Constitucional a nova lei galega de caixas facilitando, deste xeito, a súa deslocalización. E ambos afirman defender os intereses xerais e non os do seu partido. E sen dúbida é así. O mesmo que cando negocian a condonación dunha débeda ou evitan que Botín entre na cadea. Intereses xerais.

O que dín no Pasatempo: ...temos que cambiar este sistema ou estes mafiosos acaban con nós..

aguilloando08-02-2010 GTM 1 @ 20:55
Ver/Escribir Comentarios Chúzao | del.icio.us

MALDITOS REDENTORES

Soldados de EEUU impiden a médicos cubanos prestar ayuda en Haití.

Soldados estadounidenses y efectivos de la Misión de la ONU están impidiendo a médicos cubanos prestar asistencia sanitaria a los heridos por el terremoto del pasado 12 de enero, según varias denuncias de organizaciones de defensa de derechos humanos.Los militares obligan a los médicos cubanos, presentes en la isla antes del devastador seísmo, a levantar sus campamentos y a abandonar las áreas que ellos controlan, impidiéndoles prestar ayuda a los damnificados.Mientras sus soldados obstaculizan las labores de ayuda de los médicos cubanos, EEUU anunció la intención de retomar desde ayer mismo los vuelos sanitarios de los haitianos que resultaron heridos de gravedad. Esos vuelos habían sido suspendidos el pasado miércoles, debido a una polémica sobre quién se hará cargo del coste económico de esos cuidados médicos, después de que algunos estados demandaron al Gobierno federal que se hiciera cargo de parte de esos gastos.«Hemos determinado que podemos retomar esos vuelos indispensables», confirmó un portavoz de la Casa Blanca.Tenían familiaPor otro lado, a última hora de la noche del domingo se supo que la mayoría de los 33 niños de entre dos meses y 12 años que iban a ser sacados de Haití de manera ilegal por una organización religiosa de EEUU tienen familias que sobrevivieron al terremoto, según confirmó el centro donde están acogidos.Finalmente, fueron diez los detenidos en la frontera bajo la acusación de tráfico de niños y será un juez haitiano quien determine si serán juzgados en Haití o en EEUU.El secretario de Estado de Seguridad Pública de Haití, Aramick Louis, pidió a la Policía que eleve la vigilancia para evitar desplazamientos ilegales de niños, mientras que el director general de este cuerpo, Mario Andresol, aseguró que «muchos niños» desaparecieron e los días siguientes al temblor.

aguilloando04-02-2010 GTM 1 @ 21:18
Ver/Escribir Comentarios Chúzao | del.icio.us

UN OBISPO TRABUCAIRE E MISERABLE

miserable-munilla.jpg 

O Bispo de San Sebastian, José Ignacio Munilla, estreouse na sua nova diócesi con unhas declaracións trabucaires que delatan o miserable da sua prédica episcopal: «aunque parezca fuerte lo que voy a decir, existen males mayores que los que esos pobres de Haití están sufriendo estos días»

Segue este detestado bispo con frases tan miserables, pero que definen tan ben a súa ideoloxía da ultradereita, como estas: «deberíamos llorar por nuestra pobre situación espiritual y nuestra concepción materialista de la vida» e remata a estocada; «el mal que sufren esos inocentes no tiene la última palabra, porque Dios les ha prometido la felicidad eterna». Menos mal, diría eu, se non fora porque os que sofren esa ignominia do neoliberalismo non son nin Muniilla nen os xefes da sua secta.

"Si odian tanto la vida, si tanto creen en el sufrimiento como modo de santificación, ¿por qué no atan sus genitales de la campana mayor del campanario más cercano? No tengan preocupación, amigos pro-mártires, ya iremos unos cuantos voluntarios a bandearlas con ímpetu para que sus tañidos puedan ser oídos por doquier". Escribía Fede de los Rios en GARA o 17 de xaneiro de 2010

Cada vez que vexo as declaracións tan cavernarias deste persoeiro sinto no peito unhos gurros que semella que mo tripan duas reatas de burros (esto último non é meu, ainda que o sinta igual que Curros) e lémbrame ao meu paisano Segundo L. Pérez López, que practica a mesma ideoloxía fascistoide, que ten moitas segundas e ameniza as misas parroquiais co "chunda ta chunda"  para maior gloria de España, e non fai cantar o cara el sol aos feligreses porque ainda non chegaron os seus queridos peperos a Moncloa. Este segundón tamen quere chegar a bispo para reconquistar territorios infieis pro imperialismo español, pero conta coa chata de ter moitas segundas e a súa prédica, ao igual que a de Munilla, é fascistoide, retrógada e reacionaria.

Afirmaba o recen falecido párroco navarro Jesús Lezaun: "Ahora dicen los obispos que no hay infierno, pero yo creo que lo dicen porque saben, que de haberlo, serían los primeros en ir"

Para min que debería de habelo e, se o oubera, ao inferno con todos estes langráns, que ben merecido o teñen.

aguilloando17-01-2010 GTM 1 @ 14:18
Ver/Escribir Comentarios Chúzao | del.icio.us

Debate: ¿Cree que España es demasiado condescendiente con la dictadura cubana?

Esta é a pregunta tan neutral que fan dende a "Demócrática" La Coz de Galicia nunha enquisa que se achega, no seu rigor centífico, as que fixo o seu compañeiro de ideoloxía fascista, Alberto Nuñez Feijoo (fillo ideolóxico, a súa vez, de outro gran "demócrata orgánico", Francisco Franco), sobor da utilización do idioma galego na escola.

En todas as escolas de periodismo ensinan que nunca se deben utilizar adxetivos calificativos, xa que eso condiciona a mensaxe, pero estos  profesionais do terrorismo mediático deberon de facer pira ou novillos ese día e dín que é dictadura porque o dí o televexo, como me argumentaba moi "atinadamente" unha iletrada veciña  da miña aldea, ou, o que é pior, fano a propósito sen importarlles a súa digñidade, a sabendas de que así serán millor pagados polo "Fondo de Retiles" do Ministerio da Porra correspondente.

Evidentemente que si escribes algo contra esas gratuitas afirmacións, entra en acción a censura e non cho publican. Así sempre son maioría os seus fans da dereita máis recalcitrante.

Por outra banda, non é de estrañar tanta "profesionalidade" nese panfleto xa que teñen como pluma relevante a Calos Luis Rodríguez que fixo o ridículo máis espantoso na televisión de Galiza na estrevista (ou acoso) a un impresionante, seréo e documentado, Carlos Callón.

Pinchade aquí para ver que tipo de periodismo utilizan os de La Coz de Galicia:

http://www.dailymotion.com/video/xav9r7_carlos-callon-entrevistado-por-carl_news

Toda unha leución do que non se debe facer en periodismo. ¿A que sí?

Eu xa fai moito tempo que deixei de mercar esa porqueria e aconséllovos que fagades o mesmo para que non vos intosiquen coa súa desinformación  e non financiar así ese terrorismo mediático, como atinadamente lle chaman neste outro video a ese xeito de facer "periodismo".

http://www.youtube.com/watch?v=vOVfAFwxwro.

aguilloando05-01-2010 GTM 1 @ 21:49
Ver/Escribir Comentarios Chúzao | del.icio.us

PRESENTACIÓN DO LIBRO CANTIGAS PARA CATRO MORTES

2.JPG

O día 13 de novembro levóuse a cabo en Bilbao, na Sá de Actos de Euskaltzaindia, a presentación do libro Cantigas para catro mortes do poeta e debuxante galego exilado serodio en Venezuela, Xosé Sesto, que conta con traducions ao español, euskera e catalán: (Poemas para cuatro muertes) a cárrego do ex ministro de Cultura da Venezuela bolivariana e fillo do autor, Farruco Sesto Novás; ao euskera (Lau heriotzentzat kantak) traducido polo que foi presidente de Euskaltzaindía, Juan San Martín e ao catalán (Cançons  per a quatre morts) traducido por E. Losada.

Os cuatro poemas están adicados as mortes de Alexandre Bóveda, íntimo amigo do poeta, a Lluis Compayns, a Federico García Lorca e a masacrada vila de Gernika.

O libro, editado pola CIG  está ilustrado por un curioso e artístico abecedario debuxado polo propio autor. Conta, además, con unha introdución a cárrego do historiador Felipe Senén López e con unha biografía de Xosé Sesto e notas elaborada polo investigador Xurxo Martínez Crespo que tamén están traducidos a ditos idiomas.

Na presentación interviron Felipe Senén, que falóu da personalidade de Xosé Sesto, ao que comparóu con Telesforo Monzón polo seu gran amor a patria, a sua fidalguía e as suas ideas relixiosas, dese cristianismo de liberación que tamén profesa o nicaragüano Ernesto Cardenal; Xurxo Martínez, que recordóu as cuatro fábulas de Meabe e o escritor e poeta vasco Edorta Jiménez que traduxo ao euskera a Introdución, a Biografía e as Notas, e que líu unhos poemas do libro en euskera.

O acto foi organizado pola Asociación Cultural ROSALIA CASTRO de Barakaldo en colaboración con Euskaltzaindia.

Ver os videos.  http://www.youtube.com/watch?v=n_6otD4DKLc

                    http://www.youtube.com/watch?v=eE8V6pB7tKs

                    http://www.youtube.com/watch?v=-1sAOQ7FDMk

aguilloando16-11-2009 GTM 1 @ 21:52
Ver/Escribir Comentarios Chúzao | del.icio.us

PRESENTACIÓN DEL LIBRO CANTIGAS PARA CATRO MORTES

cartel1.jpg

El próximo viernes, día 13 de noviembre a las 12 horas, organizado por la Asociación Cultural ROSALIA CASTRO de Barakaldo en colaboración con Euskaltzaindia se llevará a cabo, en el Salón de Actos de Euskaltzaindia sito en el nº 15 de la Plaza Nueva de Bilbao, la presentación del libro Cantigas para catro mortes del poeta y dibujante gallego  Xosé Sesto, que cuenta con traducciones al español, euskera y catalán: (Poemas para cuatro muertes) a cargo do ex ministro de Cultura en la Venezuela bolivariana e hijo del autor, Farruco Sesto Novás; al euskera (Lau heriotzentzat kantak) traducido por el que fuera presidente de Euskaltzaindía, Juan San Martín y al catalán (Cançons  per a quatre morts) traducido E. Losada.

Los cuatro poemas están dedicados a las muertes de Alexandre Bóveda, íntimo amigo del poeta, a Lluis Compayns, a Federico García Lorca y a la masacrada villa de Gernika.

El libro está ilustrado por un curioso y artístico abecedario dibujado por el propio autor. Cuenta, además, con una introducción a cargo del historiador Felipe Senén López y una biografía de Xosé Sesto  y notas elaborada por el investigador Xurxo Martínez Crespo que también están traducidos a dichos idiomas.
 

La presentación correrá a cargo de Felipe Senén, Xurxo Martínez y el escritor vasco Edorta Jiménez que tradujo al euskera la Introducción, la Biografía y las Notas.

aguilloando11-11-2009 GTM 1 @ 23:14
Ver/Escribir Comentarios Chúzao | del.icio.us

Estupor na rede pola entrevista a Carlos Callón na TVG

O blogomillo e Facebook únense contra o "estarrecedor" e parcial interrogatorio efectuado por Carlos Luís Rodríguez ao presidente da Mesa a noite do luns.

A entrevista efectuada este luns por Carlos Luís Rodríguez a Carlos Callón, presidente da Mesa, no programa Foro Aberto, da TVG, provocou toda unha serie de reaccións na rede. No seu blog Días estranhos, Martin Pawley cualifica de "estarrecedora" a entrevista "perpetrada" a Callón. De feito, calquera que vexa o vídeo comprobará que se trata máis dunha agresión ou, como máximo, dun debate, ca dun diálogo ou do xénero xornalístico de preguntas e respostas.

Pawley contrasta o "estilo duro e agresivo" do programa coa "xenerosa brandura que a outros lle dedica este homiño" que "sabe ben a quen lle reparte a pólvora e a quen as magnolias". Salienta que "gañou Carlos Callón", por aguantar dez minutos de ataques e interrupcións con "abraiante serenidade de diana". Fixo tamén un chamamento ao Colexio Profesional de Xornalistas para que se pronuncie sobre o tema, que considera máis grave cós berros de "televisión manipulación" durante a conexión en directo da TVG coa manifestación do domingo.

Tamén liga o vídeo Xabier Pérez Igrexas, en Contradiscurso. El é un dos promotores dun grupo na rede social Facebook que pide o cesamento de Carlos Luís Rodríguez, e que xa recibiu o apoio de 150 persoas. 

Increible, pero certo. Non se pode ser mais ruín, nin creo que nunca un profesional da comunicación caiu tan baixo. Sen dúbida este home é un ser do máis despreciable. Agora que da paliza que lle meteo Carlos Callón tardará moito tempo en recuperarse.

Até aquí recollido de Vieiros.

Increible, pero certo. Non se pode ser mais ruín, nin creo que nunca un profesional da comunicación caiu tan baixo. Sen dúbida este home é un ser despreciable. Agora que da paliza que lle meteo o compañeiro Carlos Callón tardará en recuperarse.

Pinchade aquí abaixo e quedaredes alucinados.

http://www.dailymotion.com/video/xav9r7_carlos-callon-entrevistado-por-carl_news

Compre pedir o seu cesamento facendo a tua adhesión neste enderezo:

http://www.queremosgalego.org/

Grazas

aguilloando22-10-2009 GTM 1 @ 08:36
Ver/Escribir Comentarios Chúzao | del.icio.us

¿Esto es todo?

Como bien señala el autor, no es momento de arrogancias. Pero, ¿qué es sino pura arrogancia lo que guía la estrategia del Gobierno español? Se obsesionan con la izquierda abertzale, pero el problema es que «es imposible descabezar a un pueblo maduro».
No es momento para arrogancias, obviamente, pero, ¿esto es todo lo que pueden hacer los nacionalistas españoles para detener la marcha de este pueblo hacia su libertad? ¿Esto es fuerza, exhibición de poder? Euskal Herria tiene futuro mientras el proyecto de España avanza hacia el precipicio ¿y cantan victoria porque han vuelto a descabezar no sé qué oscura trama «filoterrorista»? Personas que hacían política a la vista de todo el mundo han sido arrestadas y los mercenarios de la pluma babean las necedades que les suministran desde las letrinas policiales. Medidas de seguridad, semiclandestinidad... aunque parezca mentira se regodean en la mediocridad del mismo discurso que ellos o sus antecesores hacían desde la prensa del Movimiento Nacional. Las mismas estupideces de la propaganda franquista con fecha de octubre de 2009. España siempre dando el último golpe a la insurgencia vasca. Hasta el próximo último golpe, claro. ¿Y esto provoca su triunfalismo?
¿No aprendieron nada de Bolívar, de Sucre, de Martí? ¿No conocen su propia historia? ¿Todavía creen que pueden solucionarlo todo mandando a los tercios de Flandes, a golpe de Inquisición, con detenciones y encarcelamientos? No se puede descabezar a una sociedad. Es imposible descabezar a un pueblo maduro. Tuvieron un imperio, hoy sólo tienen fuerza bruta, complejos y -sobre todo-, miedo. Miedo a perder el control. Miedo a una discusión democrática. Miedo a que el pueblo vasco decida libremente. Miedo a jugar con cartas sin marcar. El viejo miedo a que los mandemos a paseo.
Los perros pequeños suelen ser los que más ladran. A los grandes les basta con la impresión que provocan sus músculos y sus dientes. El nacionalismo español tiene que ladrar continuamente y se ve obligado a hacerlo cada vez con más estridencia. Para marcar territorio, pero sobre todo porque está convencido de que se enfrenta a «bichos» realmente mucho más fuertes. «Bichos» que además son un poco más fuertes cada día.
Todas las redadas son golpes para las numerosas personas que sufren directamente sus consecuencias. Lo son también para todos los que creemos que democracia y fascismo son incompatibles. No es agradable comprobar que el aparato del Estado español puede llevarse ciudadanos vascos prácticamente cuando quiere y como quiere. Es duro ver cómo la mayor parte de los medios de comunicación reproduce la versión oficial, mientras las voces críticas son acalladas. Sabemos que éste no será el último zarpazo represivo. Vendrán más. Todo esto es duro. Y puede ser más duro, pero la izquierda abertzale no ha nacido ayer. Su carga genética es bastante resistente a este tipo de agresiones. Lo ha probado sobradamente. Es más, hay algo mucho más importante que ese ADN a prueba de detenciones: la capacidad de adaptación a las circunstancias, la habilidad de reinventarse a sí misma, remontar las adversidades, asumir sus errores, felicitarse por sus aciertos y formular nuevos caminos.
Y esto no lo va a cambiar un ministro español por muy genio maquiavélico que se crea. Ni tampoco un Rodríguez Zapatero a la deriva, cuyo único horizonte es esperar que la crisis pase de largo, vender represión e intentar que el PP estalle por sus propias miserias. Sencillamente, no está en sus manos lograr lo que ni Franco ni quienes han tenido las riendas del Estado español en sus manos no pudieron conseguir. Y no lo está porque no se trata de la izquierda abertzale, sino de la sociedad vasca. La izquierda abertzale es sólo la expresión de una realidad social que no puede cambiarse desde Madrid o París.
No es lo mismo entorpecer una agenda prevista que sabotear una estrategia. No es lo mismo un golpe de imagen que una victoria política. ¡Por favor!, ¿tan listo se cree Rubalcaba que piensa que la izquierda abertzale no había previsto que iba a ocurrir precisamente esto? ¡Pero si hasta habían fanfarroneado desde ámbitos del Estado con la preparación de la operación!
¿Quién no ha llegado al otoño con los deberes hechos? ¿Quién ha perdido la paciencia ante el fracaso de sus planes y la frustración de sus expectativas? La enésima maquiavelada ha vuelto a fallar. Parece mentira, pero han repetido la misma simpleza de 1992, tras las detenciones de Bidart, cuando se quisieron autoconvencer de que mandando al PNV a dialogar con Herri Batasuna iban a lograr lo que no habían conseguido hasta entonces. Ahora han jugado la carta de apretar las tuercas a la izquierda abertzale para fracturarla. «El País», otra vez portavoz oficioso de las tesis cuarteleras, dice que el Ministerio del Interior se ha cansado de esperar. Si lo dicen los de Prisa, seguro que es así. Ellos saben bien qué ambiente hay en ese Ministerio. Lo que no nos aclaran es qué estaban esperando.
Ya dijeron que responderían policialmente a cualquier iniciativa de la izquierda abertzale. Declararon solemnemente que ni siquiera aceptarían condenas de la acción de ETA pese a haberlas exigido a lo largo de los años. ¿Qué era lo que el Gobierno español esperaba y no se ha producido? Una fractura interna en la izquierda abertzale. Ese era el juego. Ese era el objetivo. Y no ha ocurrido. Han vuelto a fracasar. Por eso se les ha acabado la paciencia cuando han comprendido que no iban a lograr su objetivo. La redada es la expresión de esa frustración, pero también el acuse de recibo de su debilidad ante una izquierda abertzale con iniciativas.
No se trata de «cojones», como dice más de uno de ellos, sino de democracia. Explicarle esto a un nacionalista español es una tarea titánica, pero es así: el debate no está en términos de fuerza bruta. Ahí quieren llevarlo quienes carecen de argumentos pero disponen de policías y jueces. La cuestión es otra: no se puede negar eternamente a un pueblo el derecho a decidir libremente su futuro. Ahí les duele. El nacionalismo español se retrata en su talante autoritario y macarra, en su mala leche, porque en una discusión democrática se siente desamparado, desnudo, débil. Pero no va a poder escurrir el bulto por mucho que esgrima la porra.
Rubalcaba dice que la izquierda abertzale debe elegir entre violencia y política. ¿Las detenciones son política o violencia? Es más bien el Gobierno español el que debe afrontar esa elección. Pero ahora debe saber que Euskal Herria no va a esperar a que decida. No va a ser el Gobierno español el que dirija el debate en la izquierda abertzale, con detenciones o sin ellas. No marcarán el rumbo de la sociedad vasca por mucho que crean que pueden hacerlo gracias a la acción policial.
En otras ocasiones, un golpe represivo ha sido el precipitante de nuevos pasos en la sociedad vasca. Eso sería devolver el golpe donde más les duele. Si a este intento de frenar la marcha de la izquierda abertzale y la búsqueda de complicidades con otros agentes progresistas y abertzales del país se le responde con imaginación, serenidad y firmeza, el impacto del boomerang va a ser sonado. Y, sobre todo, avanzaremos hacia un escenario de paz y libertad donde nadie, absolutamente nadie sufra ninguna violación de sus derechos por sus ideas políticas.
Llenan las cárceles y lanzan amenazas, pero aunque sabemos que la ruleta represiva puede detenerse en cualquier casilla, miramos al futuro con esperanza mientras ellos lo hacen con miedo. Que se queden su pasado imperial reaccionario y autoritario, ese pasado en el que la fuerza bruta se impone sobre la voluntad popular. Nosotras y nosotros queremos el futuro. Un futuro en el que nuestro pueblo será lo que quiera ser.
Floren Aoiz en GARA, 15 de octubre de 2009.

aguilloando19-10-2009 GTM 1 @ 16:13
Ver/Escribir Comentarios Chúzao | del.icio.us


Quen Son

Categorías

Tags

Os Meus Tags

Ligazóns

Sindicar