Administra o teu Blogue

¡Crea o teu Blogue Xa! Doado e Gratis


Categoría: Información

Con la mentira por bandera

aguilloando 25/02/2010 @ 11:47

La presunta Urchueguía en plan solidario.

A estas alturas todos sabemos en Euskal Herria que la intoxicación informativa es norma habitual en la prensa del unionismo imperial. Suelen lanzar la noticia falsa o con verdades a medias y luego, cuando se confirma su falsedad, dan la callada por respuesta, pues el daño ya está hecho. Pero el caso de la niña Begoña Urroz es más flagrante por la insistencia contumaz en la mentira y trasladando dicha falsedad a instituciones como el Ayuntamiento de Lasarte-Oria, quizás con el objetivo de desviar la atención de las graves acusaciones de corrupción sobre la primera mandataria municipal, Ana Urchueguía. No les importa caer en el ridículo, que el historiador Iñaki Egaña haya intentado hacerles ver su error con un artículo muy bien documentado y publicado en este mismo medio el pasado día 12. No. Como alumnos aventajados de Goebbels, siguen repitiendo la mentira hasta la saciedad con el fin de apuntalar sus mezquinos intereses y los del imperio que los sustenta.

Además de los contundentes datos que Iñaki Egaña aporta en su escrito, yo, modestamente, puedo afirmar que el comandante del DRIL (Directorio Revolucionario Ibérico de Liberación) y responsable militar en el secuestro del trasatlántico Santa María, José Fernández Vázquez, mas conocido como Jorge Soutomaior, en su libro «Eu roubei o Santa María» (Yo robé el Santa María) relata varias acciones de los comandos del DRIL y, en la página 64 de dicho libro, dice textualmente:

«En el verano de 1960, menos de un año después de la `Operación Madrid', el DRIL lleva a cabo acciones de sabotaje de mayor alcance: se incendian varias estaciones de ferrocarril en distintas capitales de provincia, así como el tren expreso Madrid-Barcelona. Pero la de mayor resonancia fue la operación de incendio de la estación de Bilbao por causa de la muerte de una niña de dos años, que jugaba lejos de su madre, cuando la bomba incendiaria hizo explosión. De todos los sabotajes fue la única víctima inocente».

Aunque confunde la estación donde se produjo la muerte de la niña, quizás debido a que la estación de Atxuri también fue incendiada en esas fechas, no cabe duda que se refiere al suceso de Donostia.

Por otra parte, el investigador gallego Xurxo Martínez Crespo, en su libro «Galiza en Dominicana, Nicaragua, Panamá e Venezuela», editado en 2007 por la Fundación FESGA de la Confederación Intersindical Galega (CIG), ya habla del caso como la primera manipulación de un muerto en atentado en el Estado español:

«La primera víctima de una acción terrorista en el Estado español fue la niña de 22 meses Begoña Urroz Ibarrola, muerta el 27 de junio de 1960, cuando estalla una bomba en la estación de Amara de Donostia».

Y sigue diciendo Xurxo: «ETA, que fuera fundada el año anterior, el 31 de julio, nunca reivindicó el acto. Ernest Lluch, en el artículo «El problema de mi querida tierra vasca», publicado en «El País», resucitó esta muerte y arbitrariamente se la atribuye a ETA eludiendo las responsabilidades del DRIL, único grupo armado que operaba en el Estado español y que reivindicó el atentado mucho tiempo más tarde considerándolo un error.

... Cuando la muerte de Begoña Urroz Ibarrola, la Oficina de Prensa «Euskadi» del Gobierno vasco en el exilio recoge la noticia a través de la agencia de noticias United Press International, que lo atribuye al DRIL y no a ETA».

Está claro que si siguen insistiendo en esa farsa es porque, a falta de otros argumentos, se protegen en la mentira para conseguir sus fines políticos, un sueldo desproporcionado y manga ancha para seguir con sus corruptelas. Necesitan de la mentira como del aire que respiran, pero lo más grave de todo es que, fuera de Euskal Herria, sus más irracionales farsas se convierten en verdades debido a que la gente de a pie vive constantemente intoxicada por sus patrañas y con los ojos cegados por los colores rojo y gualda de su bandera, opresora de naciones y pueblos.

Que con su pan se lo coman, y nosotros a lo nuestro, que no es otra cosa que aunar fuerzas para conseguir que triunfe la democracia, la verdad y la justicia en una Euskal Herria independiente, soberana y sin ataduras con estos mentirosos compulsivos.

Raúl Río Díaz - Sindicalista en ArcelorMittal.                                               Publicado en el diario GARA el 25 de febrero de 2010.

Pinchar aqui abajo para ver la personalidad de la "solidaria Ana Urchueguia", ver como las gasta y como amenaza:                                                    http://www.youtube.com/watch?v=tWRw7FEq1gE 

¡Vaya carácter!, ¿A que sí? ...el padrino, un manso.

Igualdade e mafiosos que só socializan as perdas.

aguilloando 08/02/2010 @ 20:55

Durante os anos 1988 e 1989 o Banco Santander manexou case medio billón das antigas pesetas en diñeiro negro procedente de fontes financeiras inconfesábeis. O Banco entregou a Facenda información falsa sobre 9.566 operacións por importe de 145.120 millóns das antigas pesetas declarando como titulares destas cesións de crédito a persoas falecidas, emigrantes, familiares de empregados do Banco, anciáns, desempregados ou antigos clientes. Descubertas as irregularidades, a acusación solicitou para o presidente do Banco, Emilio Botín, 170 anos de prisión, unha multa de 46.242.233,93€ e unha responsabilidade civil de 84.935.195,86€ que é o prexuízo causado á Facenda pública. Mais todo ficou en nada: o 25 de abril de 1996 a daquela secretaria de Estado de Xustiza e hoxe vicepresidenta do Goberno español, María Teresa Fernández de la Vega, cursou instruccións para que a Avogacía do Estado non dirixise acción penal algunha por presunto delicto contra a Facenda Pública contra os representantes do Banco de Santander. Mesmo así e dado que a acusación particular si interpuxo a correspondente acción penal o Tribunal Supremo, seguindo as alegacións do Ministerio Fiscal, houbo de crear unha norma ad hoc para o presidente da entidade cántabra: a coñecida como “doutrina Botín” segundo a cal, en aberta contradición coa Lei de Axuizamento Criminal, a acusación particular non pode instar a abertura da fase de xuízo oral en ausencia de acción da Fiscalía. En definitiva, grazas a este tratamento VIP, Botín puido evitar o cárcere, a multa e a indemnización. Igualdade ante a Lei.
Non é extrañar que Botín e Zapatero sexan grandes amigos. Tanto que as medidas aprobadas polo Goberno español para salvar os bancos privados, a inxección de 150.000 millóns de euros de fins de 2008, foi decidida polo inquilino da Moncloa tras suxestión, desinteresada, do sr. Botín. Debe ser por iso que o seu Banco, o de Santander, vén de lle condonar ao PSOE unha débeda de máis de 33 millóns de euros, tratamento ben diferente do dispensado por esta entidade ás familias e empresas en dificuldades. Socialismo.
E agora Abel Caballero, erixido en César de Vigo, convoca unha manifestación contra a fusión das caixas galegas (e a favor da súa absorción por caixas foráneas) entanto o Goberno de Zapatero dá os primeiros pasos para recorrer no Tribunal Constitucional a nova lei galega de caixas facilitando, deste xeito, a súa deslocalización. E ambos afirman defender os intereses xerais e non os do seu partido. E sen dúbida é así. O mesmo que cando negocian a condonación dunha débeda ou evitan que Botín entre na cadea. Intereses xerais.

O que dín no Pasatempo: ...temos que cambiar este sistema ou estes mafiosos acaban con nós..

MALDITOS REDENTORES

aguilloando 04/02/2010 @ 21:18

Soldados de EEUU impiden a médicos cubanos prestar ayuda en Haití.

Soldados estadounidenses y efectivos de la Misión de la ONU están impidiendo a médicos cubanos prestar asistencia sanitaria a los heridos por el terremoto del pasado 12 de enero, según varias denuncias de organizaciones de defensa de derechos humanos.Los militares obligan a los médicos cubanos, presentes en la isla antes del devastador seísmo, a levantar sus campamentos y a abandonar las áreas que ellos controlan, impidiéndoles prestar ayuda a los damnificados.Mientras sus soldados obstaculizan las labores de ayuda de los médicos cubanos, EEUU anunció la intención de retomar desde ayer mismo los vuelos sanitarios de los haitianos que resultaron heridos de gravedad. Esos vuelos habían sido suspendidos el pasado miércoles, debido a una polémica sobre quién se hará cargo del coste económico de esos cuidados médicos, después de que algunos estados demandaron al Gobierno federal que se hiciera cargo de parte de esos gastos.«Hemos determinado que podemos retomar esos vuelos indispensables», confirmó un portavoz de la Casa Blanca.Tenían familiaPor otro lado, a última hora de la noche del domingo se supo que la mayoría de los 33 niños de entre dos meses y 12 años que iban a ser sacados de Haití de manera ilegal por una organización religiosa de EEUU tienen familias que sobrevivieron al terremoto, según confirmó el centro donde están acogidos.Finalmente, fueron diez los detenidos en la frontera bajo la acusación de tráfico de niños y será un juez haitiano quien determine si serán juzgados en Haití o en EEUU.El secretario de Estado de Seguridad Pública de Haití, Aramick Louis, pidió a la Policía que eleve la vigilancia para evitar desplazamientos ilegales de niños, mientras que el director general de este cuerpo, Mario Andresol, aseguró que «muchos niños» desaparecieron e los días siguientes al temblor.

UN OBISPO TRABUCAIRE E MISERABLE

aguilloando 17/01/2010 @ 14:18

miserable-munilla.jpg 

O Bispo de San Sebastian, José Ignacio Munilla, estreouse na sua nova diócesi con unhas declaracións trabucaires que delatan o miserable da sua prédica episcopal: «aunque parezca fuerte lo que voy a decir, existen males mayores que los que esos pobres de Haití están sufriendo estos días»

Segue este detestado bispo con frases tan miserables, pero que definen tan ben a súa ideoloxía da ultradereita, como estas: «deberíamos llorar por nuestra pobre situación espiritual y nuestra concepción materialista de la vida» e remata a estocada; «el mal que sufren esos inocentes no tiene la última palabra, porque Dios les ha prometido la felicidad eterna». Menos mal, diría eu, se non fora porque os que sofren esa ignominia do neoliberalismo non son nin Muniilla nen os xefes da sua secta.

"Si odian tanto la vida, si tanto creen en el sufrimiento como modo de santificación, ¿por qué no atan sus genitales de la campana mayor del campanario más cercano? No tengan preocupación, amigos pro-mártires, ya iremos unos cuantos voluntarios a bandearlas con ímpetu para que sus tañidos puedan ser oídos por doquier". Escribía Fede de los Rios en GARA o 17 de xaneiro de 2010

Cada vez que vexo as declaracións tan cavernarias deste persoeiro sinto no peito unhos gurros que semella que mo tripan duas reatas de burros (esto último non é meu, ainda que o sinta igual que Curros) e lémbrame ao meu paisano Segundo L. Pérez López, que practica a mesma ideoloxía fascistoide, que ten moitas segundas e ameniza as misas parroquiais co "chunda ta chunda"  para maior gloria de España, e non fai cantar o cara el sol aos feligreses porque ainda non chegaron os seus queridos peperos a Moncloa. Este segundón tamen quere chegar a bispo para reconquistar territorios infieis pro imperialismo español, pero conta coa chata de ter moitas segundas e a súa prédica, ao igual que a de Munilla, é fascistoide, retrógada e reacionaria.

Afirmaba o recen falecido párroco navarro Jesús Lezaun: "Ahora dicen los obispos que no hay infierno, pero yo creo que lo dicen porque saben, que de haberlo, serían los primeros en ir"

Para min que debería de habelo e, se o oubera, ao inferno con todos estes langráns, que ben merecido o teñen.

Debate: ¿Cree que España es demasiado condescendiente con la dictadura cubana?

aguilloando 05/01/2010 @ 21:49

Esta é a pregunta tan neutral que fan dende a "Demócrática" La Coz de Galicia nunha enquisa que se achega, no seu rigor centífico, as que fixo o seu compañeiro de ideoloxía fascista, Alberto Nuñez Feijoo (fillo ideolóxico, a súa vez, de outro gran "demócrata orgánico", Francisco Franco), sobor da utilización do idioma galego na escola.

En todas as escolas de periodismo ensinan que nunca se deben utilizar adxetivos calificativos, xa que eso condiciona a mensaxe, pero estos  profesionais do terrorismo mediático deberon de facer pira ou novillos ese día e dín que é dictadura porque o dí o televexo, como me argumentaba moi "atinadamente" unha iletrada veciña  da miña aldea, ou, o que é pior, fano a propósito sen importarlles a súa digñidade, a sabendas de que así serán millor pagados polo "Fondo de Retiles" do Ministerio da Porra correspondente.

Evidentemente que si escribes algo contra esas gratuitas afirmacións, entra en acción a censura e non cho publican. Así sempre son maioría os seus fans da dereita máis recalcitrante.

Por outra banda, non é de estrañar tanta "profesionalidade" nese panfleto xa que teñen como pluma relevante a Calos Luis Rodríguez que fixo o ridículo máis espantoso na televisión de Galiza na estrevista (ou acoso) a un impresionante, seréo e documentado, Carlos Callón.

Pinchade aquí para ver que tipo de periodismo utilizan os de La Coz de Galicia:

http://www.dailymotion.com/video/xav9r7_carlos-callon-entrevistado-por-carl_news

Toda unha leución do que non se debe facer en periodismo. ¿A que sí?

Eu xa fai moito tempo que deixei de mercar esa porqueria e aconséllovos que fagades o mesmo para que non vos intosiquen coa súa desinformación  e non financiar así ese terrorismo mediático, como atinadamente lle chaman neste outro video a ese xeito de facer "periodismo".

http://www.youtube.com/watch?v=vOVfAFwxwro.

PRESENTACIÓN DO LIBRO CANTIGAS PARA CATRO MORTES

aguilloando 16/11/2009 @ 21:52

2.JPG

O día 13 de novembro levóuse a cabo en Bilbao, na Sá de Actos de Euskaltzaindia, a presentación do libro Cantigas para catro mortes do poeta e debuxante galego exilado serodio en Venezuela, Xosé Sesto, que conta con traducions ao español, euskera e catalán: (Poemas para cuatro muertes) a cárrego do ex ministro de Cultura da Venezuela bolivariana e fillo do autor, Farruco Sesto Novás; ao euskera (Lau heriotzentzat kantak) traducido polo que foi presidente de Euskaltzaindía, Juan San Martín e ao catalán (Cançons  per a quatre morts) traducido por E. Losada.

Os cuatro poemas están adicados as mortes de Alexandre Bóveda, íntimo amigo do poeta, a Lluis Compayns, a Federico García Lorca e a masacrada vila de Gernika.

O libro, editado pola CIG  está ilustrado por un curioso e artístico abecedario debuxado polo propio autor. Conta, además, con unha introdución a cárrego do historiador Felipe Senén López e con unha biografía de Xosé Sesto e notas elaborada polo investigador Xurxo Martínez Crespo que tamén están traducidos a ditos idiomas.

Na presentación interviron Felipe Senén, que falóu da personalidade de Xosé Sesto, ao que comparóu con Telesforo Monzón polo seu gran amor a patria, a sua fidalguía e as suas ideas relixiosas, dese cristianismo de liberación que tamén profesa o nicaragüano Ernesto Cardenal; Xurxo Martínez, que recordóu as cuatro fábulas de Meabe e o escritor e poeta vasco Edorta Jiménez que traduxo ao euskera a Introdución, a Biografía e as Notas, e que líu unhos poemas do libro en euskera.

O acto foi organizado pola Asociación Cultural ROSALIA CASTRO de Barakaldo en colaboración con Euskaltzaindia.

Ver os videos.  http://www.youtube.com/watch?v=n_6otD4DKLc

                    http://www.youtube.com/watch?v=eE8V6pB7tKs

                    http://www.youtube.com/watch?v=-1sAOQ7FDMk

PRESENTACIÓN DEL LIBRO CANTIGAS PARA CATRO MORTES

aguilloando 11/11/2009 @ 23:14

cartel1.jpg

El próximo viernes, día 13 de noviembre a las 12 horas, organizado por la Asociación Cultural ROSALIA CASTRO de Barakaldo en colaboración con Euskaltzaindia se llevará a cabo, en el Salón de Actos de Euskaltzaindia sito en el nº 15 de la Plaza Nueva de Bilbao, la presentación del libro Cantigas para catro mortes del poeta y dibujante gallego  Xosé Sesto, que cuenta con traducciones al español, euskera y catalán: (Poemas para cuatro muertes) a cargo do ex ministro de Cultura en la Venezuela bolivariana e hijo del autor, Farruco Sesto Novás; al euskera (Lau heriotzentzat kantak) traducido por el que fuera presidente de Euskaltzaindía, Juan San Martín y al catalán (Cançons  per a quatre morts) traducido E. Losada.

Los cuatro poemas están dedicados a las muertes de Alexandre Bóveda, íntimo amigo del poeta, a Lluis Compayns, a Federico García Lorca y a la masacrada villa de Gernika.

El libro está ilustrado por un curioso y artístico abecedario dibujado por el propio autor. Cuenta, además, con una introducción a cargo del historiador Felipe Senén López y una biografía de Xosé Sesto  y notas elaborada por el investigador Xurxo Martínez Crespo que también están traducidos a dichos idiomas.
 

La presentación correrá a cargo de Felipe Senén, Xurxo Martínez y el escritor vasco Edorta Jiménez que tradujo al euskera la Introducción, la Biografía y las Notas.

FIESTA

aguilloando 13/10/2009 @ 07:41

cabradas.jpg

La escena parecía sacada de algún libro viejo de Historia. Un rey, la guardia mora, los regulares de Ceuta y Melilla, veteranos de alguna guerra en Haití, la legión de Millán Astray, unidades a caballo con casco, coraza y lanza... Solo una batería de misiles Sam-Patriot nos devolvía a la actualidad. 

La fecha también evocaba el pasado. “Día de la Hispanidad”. Quieren disimular con las palabras lo que antes llamaban “el Descubrimiento de América” y que en América llaman, con más mala leche que ironía, “el Encontronazo”. Celebran, pues, algo tan estúpido como el descubrimiento de algo que ya estaba allí , algo que ni siquiera estaba escondido y que empezó a corromperse al día siguiente de que Colón pisara tierra. Festejan, tal vez, el expolio de un continente, el genocidio de sus habitantes. Se trajeron el oro y les llevaron la sífilis; les oprimieron con arcabuces, impusieron la cruz a mandobles y saquearon sus riquezas naturales. Y, además, sin provecho: sus reyes lo gastaron todo en putas, vino y guerras que, generalmente, perdían.

 Y a pesar de todo siguen encontrándole sentido a una celebración tan patética. 

También celebran el día ofrecido a la Virgen del Pilar, una suerte de diosa guerrera a la que veneran porque “no quiere ser francesa, sino capitana de la tropa aragonesa”. Que ya es querer... 

Y hacen desfilar a sus guerreros más bregados, sacan sus tanques de alquiler, sus aviones de combate, sus misiles comprados a onerosos plazos para que Bono se entretenga un rato y tranquilice a la opinión pública mostrándoles sus divisiones, “garantía de la Constitución”.

Y llegados a este punto de la parodia militaruna, cabe preguntarse qué tipo de Constitución tienen los españoles que deben protegerla con carros de combate, misiles, legionarios de pecho de lata, ridículos regulares con uniformes estrafalarios. Y agreguen otra pregunta, ¿de qué o de quienes pretenden proteger la Constitución? ¿Qué enemigo exterior la amenaza? ¿Será que la deben proteger de sus propios ciudadanos?

Las ensoñaciones guerreras del nacionalismo español, ignorante de su penosa Historia, solo llevan a pensar que los soldados de Bono son la garantía de que la Constitución se imponga a punta de fusil. Para defenderla con argumentos bastarían los políticos. Nos han tocado estos vecinos. ¡Qué le vamos hacer!

 Martín Garitano en GARA (13-10-2005) 


Quen Son

Categorías

Tags

Os Meus Tags

Sindicar